las lhabadeiras de la mie tierra nun cantában cantigas cumo ne ls cinemas antigos: scachában l carambelo para poder lhabar i assoprában sou bafo na ambuça de las manos que ardien de friu i de grietas; lhabában la probeza an remendos i buracos, l sudor dua sumana anteira, i metien na boca pintada pul baton de l sieiro las unhas que habien deixado de sentir; quelorában la roupa a agarrar sol ou gilada dun die pa l outro por balhes i silbeirales, tesa cumo pantasmas an que até l outro mundo se houbira ancarambinado; las lhabadeiras de la mie tierra deixában la roupa mais tiempo a amporcá-se acontra l cuorpo i la rábia, puis nun tenien tiempo pa la lhabar nien outra para demudar; las lhabadeiras de la mie tierra amerosában ls calhos na dureç de l’auga i balanciában suonhos i canseiras al son de arrolhar ls ninos al chinchin, nuobos sísifos que lhieban sou castigo a las cuostas até la punta de riba de ls delores; las lhabadeiras de la mie tierra nun mirában l’auga al lhabar pa nun lhembrar lhágrimas que solo podien soltar a la nuitica, quando ls miedos i ls delores se antregában a sou negro baile; las lhabadeiras de la mie tierra lhabában cumo quien çcansa de arar, de segar, de scabar, de parir i ye por esso que las lhabadeiras de la mie tierra nun éran lhabadeiras cumo las que cantában cantigas ne ls cinemas antigos puis, inda porriba, las lhabadeiras de la mie tierra eisistien mesmo.
Dezembre 28, 2009
fogueiras pul Praino
contra l friu, la nuite adrento:
mistérios calécen.
Dezembre 25, 2009
acabei de oubir l nuobo disco de ls Galandun Galandaina que Paulo Preto, un de ls quatro membros de l grupo de musica mirandesa, me bieno a traier a casa: eiqui stá un acuntecimiento cultural i l miu mais grateficante persente de Natal: hoije bou-me a drumir cul ró ró La Galhina na boç de Uxía; de ls Galundun, de Sérgio Godinho i todas las outras ties que alhá cántan hemos de tener tiempo, que agora ye l tiempo de tornar a oubir.
Dezembre 24, 2009
nien ls dies son armanos, que todo fazimos, al lhargo de ls tiempos, para ls çtinguir uns de ls outros: cun esta matacion de todo querer defrente, de todo ser defrente, la pura eigualdade solo puode ser un porblema de filosofie, que esso de la eigualdade na defréncia ye un porblema político que nunca ha de star cumpletamente resolbido, mas por que siempre ha de baler la pena lhuitar.
Dezembre 23, 2009
hai quien quede zassossegado por nun haber mandado postales de natal a desear amor i paç: apuis, todo se serena i drume anriba l deber cumprido: ai, que serie de nós sien postales de natal! assi, até ye possible çclarar guerra al mesmo tiempo que se mándan postales de natal chenos de amor i paç: ai, que serie de nós sien postales de natal!
Dezembre 23, 2009
agora, de tan ralas, las fuolhas císman
ne ls galhos, páixaros amarelhados;
cántan cul aire que passa,
a purparar l bolo an que se cáien;
ende, bénen ls trabalhadores de Cámara
cun sous motores de aire i apuis
de muortas las pónen a beilar:
ls muortos nun son lhibres
de fazer stierco adonde le dá la gana.
Dezembre 22, 2009
tembra l sol de friu
zd’hoije soltai las fogueiras:
nuobo, ha de calcer;
quier la nuoba bida
que l bielho se muorra: assi,
ye l’eiternidade;
quando muorre, nace,
ruodra de bida sien fin:
custa ser assi;
esta eiternidade,
queremos-la i nun ye nuossa:
deilha somos parte;
ye esso l natal:
argolha que diç adonde
tiempo angancha l tiempo.
Dezembre 22, 2009
hai quien, antes la cena de cunselada, deseie bun natal; son deseios de fartura que solo fázen sentido an tiempo de fame ou para quien ten fame, mas quien ten fame nun ten cena; sendo assi, l que falta nun son deseios de bun natal, falta fazer natal, quier dezir, fazer fartura: l restro ye stória ou stórias guapas; ye causo para dezir: an matéria de natales, tal cumo an muitas outras cousas, stamos mui atrasados.
Dezembre 22, 2009
fuste ambora mal beniste,
nun sei porque nun quedeste;
fui de nuite que saliste,
naide sabe adonde antreste.
Dezembre 21, 2009
hai alturas an que tenemos que cerrar un quarto de casa
Posted by niebro under Sem categoriaLeave a Comment
tal i qual cumo deziste al telifone, a modo ua ouracion: hai cousas de que nun quieres falar, nun quieres çcutir rezones nien oubir argumientos que te oubríguen a argumentar de buolta, nien quieres tener que dar splicaçones ou sequiera pensar se stás cierto, nien falar de l passado ou de l feturo, puis cada palabra, se nun fur facada ye lhambada, se nun fur arrebento ye termienta, un zassossego siempre: quieres quedar solo, antregue al tiempo i al sou passar debagaroso, citrando feridas tal i qual cumo le faç als chouriços, talbeç até que la quelor biba de ls delores se baia apagando cumo l aire le faç al rastro de ls abiones; se hai cousas que nien you antendo, cumo poderei falar deilhas, deziste, cumo poderei dar splicaçones, quando l mais simpres serie que me calhasse, quieto a mirar un punto que nien eisiste, talbeç nien sequiera mirar i deixar que ls passos me lhieben antre camino chinado, nun sei se por mi se por outros, se por todos? l mais custoso ye l précio por que pagamos l silenço quando bibimos cun outras pessonas, que até mos quieren bien i cúidan que l silenço puode ser l pior de todo; mas sabes bien que hai malzinas que solo píntan se fúren ambuoltas an silenço, puis solo assi cunseguimos que todos ls nuossos cachicos áchen sou anquelíbrio, abiesso a bruídos i al bafo cun que se mos agárran las preguntas; hai alturas an que tenemos que cerrar un quarto de casa, porque yá nun faç falta nien somos capazes de ancarar culas selombras que alhá drúmen ou de aguantar las pantasmas que se bótan a nós sien rezones que anténdamos, puis you sou un home de sprança i assi biba para un die le poder abrir puortas i jinelas a cheirar a nuobo framante; sabes, inda te respundi, bamos quedando sabidos an palabras, an çcursos, an géstios bários, mas nunca seremos capazes de daprender a ler l silenço, assi i todo siempre podemos guardar las preguntas que el mos deixa a la repuosta de l tiempo, quando las palabras yá amostrórun que nun son capazes nien nós tenemos dreito de mos botar de nós abaixo.